De context

Het wegduwen en het niet verwerken van traumatische oorlogservaringen kan het leven op den duur ernstig ontwrichten. Dat wordt duidelijk in de jaren na de Tweede Wereldoorlog.
Ruim 25 jaar na de bevrijding (1971) wordt de 'Stichting Centrum Post-concentratiekamp Syndroom' opgericht. Bij de opening van het gebouw in Oegstgeest in 1973 wijzigt de naam in Stichting Centrum ’45.

Vier elementen waren – en zijn - van groot belang:

• erkenning;
• maatschappelijke betrokkenheid;
• de groeiende kennis over psychotraumabehandeling;
• de steeds verdere professionalisering van therapeuten.

Het aantal nieuwe groepen getraumatiseerden breidt zich voortdurend uit. Eerst lag de nadruk op de zorg voor verzetsdeelnemers, getroffenen van de Tweede Wereldoorlog en hun familieleden. Later werden dat burgerslachtoffers, Indië-gangers, kampslachtoffers en dwangarbeiders. Vanaf 1991 komen ook veteranen, vluchtelingen en mensen die door uitoefening van hun beroep getraumatiseerd zijn in behandeling. Die laatste groep omvat vooral hulpverleners.

Stichting Centrum ’45 heeft zich ontwikkeld tot een specialistische behandelorganisatie met daarnaast veel aandacht voor onderzoek naar psychotraumatologie. Andere professionele- en vrijwilligersorganisaties completeren het palet aan zorg voor de getroffenen. Zij houden zich bezig met ondersteuning, belangenbehartiging, informatieoverdracht, steun- en lotgenotengroepen en begeleiding.